Francisco Pizarro
Niedługo potem gdy przybył najwyższy władca i cesarz owych królestw zwany Atabaliba, w otoczeniu wielu ludzi nagich i uzbrojonych jakby dla żartu nie wiedzących jak tną miecze, ranią włócznie, jak biegną konie i kim są Hiszpanie, którzy, aby zrabować złoto napadaliby i na szatanów gdyby ci je mieli. Hiszpanie natarli na niego, zabili mu mnóstwo ludzi, pojmali jego samego niesionego w lektyce i uwięziwszy go traktują z nim o okup. Obiecuje dać im cztery miliony kasteliany - była to złota monety lub miara wagi cztery i pół grama - daje piętnaście a oni obiecują go wypuścić, ale w końcu nie dotrzymując mu słowa, zarzucają mu, że z jego rozkazu burzy się ludność. On odpowiada, że w całym kraju nawet liść na drzewie nie drgnie bez jego woli. Jeśli więc ludność będzie się burzyć, niech wiedzą, że będzie to z jego rozkazu a wtedy jako zakładnika mogą go zabić. Mimo to skazali go na spalenie żywcem, choć później pewni ludzie uprosili dowódcę, aby go uduszono i takiego właśnie spalono. Należy rozważyć sprawiedliwość i przyczynę tej wojny, pojmanie władcy, wyrok śmierci i jego wykonanie i spokój sumienia z jakim ci tyrani zatrzymują wszelkie skarby, które zrabowali w obcych królestwach wielkiemu królowi i innym niezliczonym władcom i prywatnym osobom.